Amsterdam > Guatemala
Exito de Hollanda
Eigenlijk begon deze reis al vlak na de zomervakanties van tweeduizendzestien, met de opmerking op mijn werk:
‘ Jij gaat zeker in januari weer vijf weken ver weg ? ‘
Tja, en als je eenmaal die naam hebt en iedereen het normaal begint te vinden, moet je die ook maar zo hoog houden vind ik . . . en zo had ik, nog vóórdat ik het zelf helemaal besefte, een ticket op mijn naam staan met de bestemming die op dat moment bovenaan mijn lijstje stond : Guatemala . . . (op z’n brabants uitgesproken natuurlijk, zoals de moeder van een vriendin van me) . . . om van daar dan vervolgens door te reizen langs alle archeologische Maya sites, waar ik jaren terug zoveel over heb gelezen . . . via Yucatan in Zuid Mexico en door een stukje van, het niet te vermijden, Belize.
Guatemala trekt me qua land echter het meeste, aangezien daar het grootste gedeelte van de bevolking nog tot de oorspronkelijke bewoners behoort. Afstammelingen van de Maya’s dus. Zo’n zestig procent, heb ik me laten inlezen. Mexico schijnt alweer een stuk westerser te zijn, maar heeft ook veel gigantische Maya, alsmede Azteken, sites, met pyramides en trappen, waar de hoofden ooit rijkelijk vanaf rolden, je weet zelf. Belize was ooit een Engelse kolonie, wat ook nog steeds de voertaal is, en aangezien we net de Brexit hebben gehad, voel ik daar eigenlijk niet heel veel voor, maar goed, men weet wel wát men koloniseert, want het heeft een Blue hole: een gat van honderd dikke meters diep en drie honderd dikke meters breed, met het mooiste koraalrif ter wereld, aldus de tekst, dus nou, vooruit dan maar weer . . . we zijn er dan toch, zwembroek mee en vliegen maar . . .
